آیه ۱۲۱ سوره بقره از آیات مهم قرآن در تبیین جایگاه تلاوت حقیقی کتاب الهی است. پژوهش حاضر با رویکرد تطبیقی، دیدگاه‌های مفسران فریقین را در سه محور شأن نزول، مراد از «الذین آتیناهم الکتاب» و مفهوم «حق تلاوت» بررسی می‌کند. در تفاسیر شیعه، شأن نزول آیه به اهل کتاب ایمان‌آورنده، اصحاب پیامبرj و برخی راهبان مسیحی نسبت داده شده و «حق تلاوت» ناظر بر تدبر، عمل به احکام، پرهیز از تحریف، امید به وعده و ترس از وعید الهی دانسته شده است. در تفاسیر اهل سنت نیز شأن نزول غالباً درباره اهل کتاب مؤمن به پیامبرj ذکر شده و «حق تلاوت» شامل پیروی از کتاب، عمل به محکمات، ایمان به متشابهات، قرائت صحیح همراه با تدبر و دوری از تحریف معرفی شده است. بررسی تطبیقی نشان می‌دهد هر دو مکتب در اصول برداشت از آیه اشتراکات زیادی دارند، اما مفسران شیعه بیشتر بر بُعد روایی و عملی و اهل سنت بر جنبه‌های ادبی و نحوی تأکید کرده‌اند. در نهایت، تلاوت حقیقی در نگاه هر دو گروه، فراتر از قرائت لفظی و دربرگیرنده فهم، تدبر و عمل به قرآن است. کلیدواژه‌ها: تفسیر تطبیقی، آیه ۱۲۱ بقره، حق تلاوت، شأن نزول، مفسران فریقین.
)